فرخ تمیمی - آغوش

 
 

 


       

تصویر

 برگرد ای زنی که نمی یابمت دگر

برگرد تا که لب به لبت آشنا شود ،

 برگرد تا که آتش افسرده ی دلم

جان گیرد و جهنم خورشید ها شود .

 

ما هر دو آفریده یک درد زنده ایم ؛

تو آن زنی که نام تو هر کس شنیده است ،

 تو آن زنی که از لب هر مرد هرزه گرد

 بس بوسه های تند به رویت چکیده است ؛

 

تو آتشی که در تن هر کس فتاده ای

 تو آن زنی که در بر هر مست خفته ای

 تو آن زنی که سنگ خطاهای تیره ای

 تو شاخسار شهوت بیگاه رسته ای

 

تو آن زنی که قصه عشق و شراب را

 در گوش هر اسیر جوانی سروده ای .

 تو آن زنی که هر که تو را بیشتر خرید

هر چند  هرزه بود ، کنارش غنوده ای .

 

 من سایه شکسته دیوار هستی ام .

 من رود پر خروش هوسهای روشنم .

 من کوهسار ننگم و ابر شراب عشق

 یکبار هم نشسته گناهی ز دامنم .

 

 من دوزخ فسانه ی پرهیزکاریم .

 من آن کسم که شعر مرا هر که خواند و دید .

 نفرین  نمود و گفت که کفرست و شعر نیست

و آن گاه از برابر این دوزخی، رمید .

 

من رانده ام ز گوشه ی شهر خموش نام .

 تو خوانده ای به کشور رسوایی سیاه .

ما هر دو آفریده یک درد زنده ایم ؛

 برگرد و زندگانی خود را مکن تباه .

تهران . آبان ماه 1333

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com