فرخ تمیمی - آغوش

 
 

 


       

علف هرزه

چون علف هرزه ای که بار و برش نیست

 ریشه دوانیده ام  به دشت هوس ها .

 تشنگیم تافته چو کوره ی خورشید

 گرچه کنارم بود کرانه ی دریا .

 

حسرت اینم کشد که فصل بهاران

 از سر دریا بخور ابر نخیزد .

 وز نفس سرد کوهسار گرانخواب

 بر لب صحرای خشک ، ژاله نریزد .

 

هرگزم از شاخسار سبز درختی

 بستر آرام و سایه گیر نبوده است .

مرغ نشاطی درون پهنه ی گوشم

 قصه نگفته ست و رازدل نسروده است .

 

 توده ی خاکستری که ماند کنارم

 قصه ی یک کاروان گمشده گوید .

 دیده  سنگ  اجاق دود گرفته

خیره شده تا نشان رفته بجوید .

 

 گویدم اینها ، که روزگار گدشته

 دست کسی آتشی کنار من افروخت .

 بر من دلبسته  در سکوت جنونم

شعله نشان داد و راه سوختن آموخت .

 

 سوختنم  هست و راز این عطش سرخ

 رفته به دهلیزهای عمر سیاهم .

 تا کیم  از دور کاروان انیران

 راه ببند به شعله های نگاهم .

 

تا کیم این دیدگان  خون شده از خشم

 سایه سر گشتگان راه ببیند .

دست مرادی ز لطف پنجه گشاید

 وین علف هرزه را ز ریشه بچیند .

تهران .اسفند ماه 1333

 

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com