فرخ تمیمی - آغوش

 
 

 


       

نامه سرخ

 دیشب به یاد آن شب عشق افروز

 حسرت ، درون مجمر دل می سوخت

 حرمان ، به زیر دخمه ی پندارم

 شمع هوس ، به یاد تو می افروخت

 

 یاد آمدم  چو بوسه ی آتشگیر

 می تافت  از لبان تو ، لرزیدم .

یا چون به روی دو سنگ پستانم

 دندان زدی بگرد تو پیچیدم .

 

در زیر آبشار بلند ماه

گیسوی من به روی تو می خوابید .

وز کهکشان دیده ی شبتابت

راز نگاه شیفته ، می تابید .

 

« میگون » خموش بود  و سکوتی سرد

خوابیده بود در دل صحراها

بر گوش آن سکوت نمی آویخت

 جز نغمه ی تپیدن قلب ما .

 

 پاینده باد لذت آن لحظه ،

 کز جذبه اش دو دیده چو آتش بود .

هوشم  رمید و روی تو غلتیدم .

 سر تا به پام لرزش و خواهش بود .

 

یاد آوری که پیکر عریانم

 رنگین  ز خون سبز چمن  گردید ؟

 دست تو بهر شستن  رنگ آن

 چون مه ، بروی قامت  من لغزید ؟

 

 آشفته بود زلفم و می گفتم

 خوانند راز شام هوس رانی .

خوانند  و از ملامت همسالان

گیرد دلم  غبار پشیمانی .

 

 خندیدی و به طعنه نگه کردی

 یعنی که دختران  همه می دانند .

 « سرمگو » ز شیوه ی ما پیداست

راز درون  ز حال برون خوانند .

 

 « فرخ»  سه ماه می گذرد  زانشب

 دردا ، کنون ز شهر شما دورم .

دورم ولی هنوز تو را جویم

 دانی که از فریب و ریا دورم .

 

باور بکن  مصاحب  و همرازم

جز خاطرات عشق تو ، یاری نیست .

 جانم ازین شکنجه ی تنهایی

بر لب رسید و راه فراری نیست .

 

گاهی به خویش گفته ام ای غافل

 با انتحار می رهی از این دام .

 اما دوباره  یاد تو می گوید ؛

آید زمان عشق  و وصال و کام .

 

« شیراز » با تمام دل افروزیش

 در چشم من ستاره خاموشی است .

 بیگانه ام ز مردم و حیرانم ، 

 کاین سر نوشت  عشق و همآغوشی  است .

 

 منظورم از نوشتن  این نامه

 بشکستن صراحی دردم بود .

دردی که سرنوشت پریشانی

 دیریست تا به ساغر جان افزود .

 

چرخیده شب ز نیمه و ناچارم

 کوته کنم حدیث دل ناشاد .

 پایان نامه عهد قدیم ماست :

«نوشین » شراب ساغر « فرخ » باد !

تهران . بهمن ماه 1332

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com