فرخ تمیمی - آغوش

 
 

 


       

نفرین شده

تشنه ام چون کویر تبداری

 که زبان می کشد به سینه ی آب .

 نه امیدی که چشمه ای یابم

 نه فریبی که ره برم به سراب .

 

در دلم سنگ تیره گون خطا .

 در گلو عقده های پوزش لال .

در سرم خاطرات بی سامان .

 بر لبم قصه های عشقی کال

 

دست یک زن که صورتش محو است

در بخور  کبود اوهامم،

فلس خورشید های سوزان را

 می فشاند به دوزخ کامم

 

چشم من بسته با طلسم شکیب

 زانکه شبکور شهر خورشیدم .

 دیگرم دخمه ایست بستر خواب

 چون شبی پیش یار خوابیدم .

 

زیر آن دخمه پشت یک در کور

دیر گاهیست کز نهیب هراس

 می کشم ناله باز کن در را

 با توام ای که می سپاری پاس .

 

لیکن از گوشه های دخمه ی ژرف

 خسته آهنگ و آشنا به هراس ،

 پاسخ آید که - : باز کن در را

با تو ام  ای که می سپاری پاس .

تهران . شهریور ماه 1333

 

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com