فرخ تمیمی - از سرزمین آینه و سنگ

 
 

 


       

از سرزمین اینه و سنگ

 او ، هر چه بود  با عطش خویش

 گام مرا

 تا انتهای خاطره ی سنگ :

- جمع بزرگ هسته و گردش -

        می برد .

و در بُعد منظومه های  ذهنم

 با هسته ،

        ذره ،

            گردش ،

پیوند می خورد .

 

و من

تا خویش را در آینه ی سنگ

 با فرصتی به پهنه ی یک فصل ، بنگرم

 او :

        - سیال آن عطش -

در زیر پوستم

 مدّ مدید شد .

 

از ارتفاع شیری شبگیر

 رفتم ، تا دره های شام

 و درعبور ، زاویه ی باز روز و شب

 پشت حصار هستی

 خمیازه های ممتد خورشید را ،

                                اندازه می گرفت .

 همواره گام من

 با شیب تند شب ، زاویه ای قائم می سازد

 و ذهن را ، 

در جست و جوی هستی

 تا انتهای خاطره ی سنگ ، می بَرَد .

 

 تا مرگ

 تا کمال رهایی

 باید گذشت

 از سرزمین آینه و سنگ .

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com