فرخ تمیمی - از سرزمین آینه و سنگ

 
 

 


       

عدل جهل

وقتی که لاک پشت

 از لاک تنگ

 با مارها  به صحبت یاری نشسته ، گرم

 من در سکوت

 دست بلند یاوری ام را

 واپس کشیده ام .

 من

 با دانش صبور گیاهی

 فرمان باد را

 بر هر چه باد ، باد

 آویز کرده ام

 بر گوشهای تیز و به  ظاهر بلند خویش .

 

 پروا نمی کنم

 با دست های کوته ناباوری ، کنون

من آتش  سعایت دشمن را

 پرواز می دهم .

اینک

 

نان و شراب را

 با عدل خویش

  تقسیم می کند .

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com