فرخ تمیمی - از سرزمین آینه و سنگ

 
 

 


       

لحظه

پنداشتم

 وقتی که دست من

 با خط سرنوشت غریبش

 در دست های توست ،

 چیزی ،

     نهایت شعرم

         قلبم را ،

 که هرگز زبان من

 ممکن نشد که با تو بگوید

 با لرزه ای ،

        موجی ،

 در دست های خوب تو خواهد ریخت .

 

من شرمسار بودم و هستم

 من شرمسار از این همه  کوتاهیم

 من شرمسار از آن همه خوبیهات .

دستم در اوج شرمساری

        می لرزد

                    می لرزد .

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com