فرخ تمیمی - از سرزمین آینه و سنگ

 
 

 


       

در استوای آب

به انقطاع راه می بُری ای سیم ماهی

 و به هنگام

 خطی که تا جهان می شکافد.

 

 هان ! دریای نقره

در کدام مرجان ، پنهان می مانی

گاه  که وال ها در ژرفایند

 و زوبین ها آب سپار .

 

 در استوای آب می مانم و گوش ها ، تشنه ی ترّنُم .

 

کدام رود ، به کدام دریا

 خطی که تا جهان می شکافد

 می فریبد ؟

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com