فرخ تمیمی - خسته از بیرنگی تکرار

 
 

 


       

پرسش

 بیدار مانده  در نفس آبی پگاه

 گلدسته های شهر :

- این شاعران شعر نیایش -

 رنگین کاشیان  معتاد

 در دودناک شعر نیایش، نشسته گرم .

در زیر پای خویشتن  احساس می کنم

 سیاره ی زمین  را با جاودانگیش

 با انس رنگ های  غریبش

 با بیکرانگیش.

 

 این آشیان در هم موج و صدا و نور

 این لانه ی عظیم ترین سکوت ها

 در مرز کائنات - که انسانش -

تنها نشسته می گرید .

 تنها نشسته می گرید .

 

 من فکر می کنم

 با این ستاره پرتو اندیشه گر نبود ؟

« در پگاه پر شکوه  میدان شاه اصفهان قدم می زدیم  کاشی های محتشم  غنی  تر از سرود  نیایش  بود . من با  جذبه رنگها مصرع اول  قطعه را زمزمه کردم . در فرصتی دیگر  من و دوست شاعرم « رؤیا »  قطعه  را به صورتی که  می خوانید  به انجام آوردیم . هفت مصراع  آغاز شعر از من و بقیه از رؤیا است  -  بهمن 42 »

 

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com