فرخ تمیمی - تازه ها

 
 

 


       

 نای چاه

 سر در حصار  چاه نهادم  و َ خواندم از رنج دیر پا

 شاید مگر  که نفخه ی  بندی  نای  من

 نوکَنده نایی را نالیدن آموزد

 خواندم  بسی و درد و دریغا

 آوای آب  و عطر  گیاهی  نشنیدم

  در چاه  این زمانه  اما دیدم

 نایی  به خشکسار  نمی روید

تا  از لبی  شکایت  دردی  را وا گوید

 بر چاه  این زمانه ، باری  برادرانند  جمله  فتنه  گر وُ  ریمن

و نای چاه

 سرشار   ناله های همخون  خسته تن

 گویی  که چاه  خود نایی است در فغان

 و  واژگان  شِکوِه   موج کبوتران

  بر کرسی  شهادت،  زنهار

 روشن شد  اینکه  فاجعه  را ، باری

  پیراهنی است  بویا

گلگون  ز خون  بزغاله

 و گرگ هار

 . خوابیده  در  کُنام  کمین  برادران .

  فرجام  دادخواهی  آن  خسته مرد  را

 مرد  کدام حادثه ، اینک

  در گوشهای  بسته ی  تاریخ

 فریاد می کشد ؟

 اما  دریغ  و درد

 اینجا  مُعبّران  همه پا  پس  کشیده اند

 و داوران، پیوسته

 با چشم  بسته

 تکیه به شمشیر  داده اند .

 بوی  غریب  رازی  پرواز می کند

 در چرخه های  باد

شاید  اگر ندیدم  زلیخا

  راز آشنای  «مهرگیا»  بود

 بوسف  ز دام  بهتان  می جست

 و عاشق

         در خانه  فراق نمی خَست .   

 

 

 

 

 

 

  FarrokhTamimi.com ©2003-2008

 صفحه اول | فهرست | زندگی نامه | دفاتر شعر | دیگر آثار | English  

 Design by :AVAyeAZAD.com