آتش پا

 هوا سردست  و دریا سخت  توفانی

نه بوی نوبهار آید .

نه گلبانگ هزار آید .

 بخور سربی مه ،  روی پل ، آرام خوابیده است

 نفس بر شیشه های پنجره چون دود ماسیده است

 

 همان بهتر که ای دریا دل همراز

به کنج خلوت میخانه ی مخروبه بگریزیم؛

صفا جوییم  و گل گوییم .

ز دل زنگار غم ، شوییم .

و قندیل می ، اندر آسمان ساحل آویزیم .

بیا همگام ، همآواز

 من آتشپای آتشگونه می هستم .

 من آن مستم ....

 من آن مستم .

بابلسر . فروردین ماه 1335