آتش پا

آتش پا

 

 هوا سردست  و دریا سخت  توفانی
نه بوی نوبهار آید .
نه گلبانگ هزار آید .
 بخور سربی مه ،  روی پل ، آرام خوابیده است
 نفس بر شیشه های پنجره چون دود ماسیده است

 

 همان بهتر که ای دریا دل همراز
به کنج خلوت میخانه ی مخروبه بگریزیم؛
صفا جوییم  و گل گوییم .
ز دل زنگار غم ، شوییم .
و قندیل می ، اندر آسمان ساحل آویزیم .
بیا همگام ، همآواز
 من آتشپای آتشگونه می هستم .
 من آن مستم ....
 من آن مستم .

 

بابلسر . فروردین ماه 1335