از سرزمین آینه و سنگ

از سرزمین آینه و سنگ

 

 او ، هر چه بود  با عطش خویش
 گام مرا
 تا انتهای خاطره ی سنگ :
- جمع بزرگ هسته و گردش -
        می برد .
و در بُعد منظومه های  ذهنم
 با هسته ،
        ذره ،
            گردش ،
پیوند می خورد .

 

و من
تا خویش را در آینه ی سنگ
 با فرصتی به پهنه ی یک فصل ، بنگرم
 او :
        - سیال آن عطش -
در زیر پوستم
 مدّ مدید شد .

 

از ارتفاع شیری شبگیر
 رفتم ، تا دره های شام
 و درعبور ، زاویه ی باز روز و شب
 پشت حصار هستی
 خمیازه های ممتد خورشید را ،
                                اندازه می گرفت .
 همواره گام من
 با شیب تند شب ، زاویه ای قائم می سازد
 و ذهن را ، 
در جست و جوی هستی
 تا انتهای خاطره ی سنگ ، می بَرَد .

 

 تا مرگ
 تا کمال رهایی
 باید گذشت
 از سرزمین آینه و سنگ .