بیرون

بیرون

 

 در پشت  میله های  تیمارستان
 از های  و هوی  دختر
 گنجشک های کوچک
                        آسیمه سر پریدند .

  در کوچه های  شهر چراغانست .
  اینجا سکوت  آبی  نسیانست .

  از رنگ  باران  در ناودان  صبح
 ای کاش  چرت مرد  نگهبان  نمی شکست .

 رگهای  خشک  دختر
 رویای  سینه  سرخ ، ماه،  عروسک  را
 از سوزن  سُرنگ  مکیدند .

  دختر  گذشت  از پُل
 در چار راه  شهر قدم  زد
 خندید
 دندان  به لب گزید
                                      که هیهات
اینجا  که  زندانست !

 برگشت و با  مدادک ِ  ابرو
 بر جیوه های اینه کیفی  اش  نوشت :
  «بیرون
  آیینه ی  شکسته ی  تیمارستانست ! »