خروش فرهاد

خروش فرهاد

 

گل  سرخ  اناران  و حصار باد
  لب  خندان  نگین  رج رج  مرجان
 ندانم  رشته ی  یاقوت شد،  یا اخگر سوزان
  چه می گویند،  شد خاکستری  خاموش

ترا کی می توانم  دید ؟
 درخت  سرکش  اما گُر گرفت  و بیستون  در نور می افروخت
 -«مرا  هرگز  نخواهی دید»
  لبت سرخ  و  بر آن لبخنده ی  فرهاد
 شکسته  فرق  تو  از تیشه ی  بیداد .