… خواب

… خواب

 

بر کاغذ بلند خیابان
 هر مرد جمله ایست
 زن جمله یی است
            « نیز »
بر کاغذ بلند خیابان .
در شهر ما،  یک آبجو
        یک قهوه
                یک سلام
- چون واژه های  ربط -
دنیای  جمله های پیشین را
                پیوند می زند .

 

 آوند های آجری جوی
از کوچه های تنگ گل آلود
 « آمیب های  خواب رضایت  را »
 در خانه های  مردم بیمار می برد .

 

لیوان من ،
لیوان تو ،
لیوان او ،
سرشار - چون همیشه - ز آمیب های خواب ...
در کافه ،  ما  به یاد کسی باده می زنیم :
 دنگ .
 دنگ .
 نوش .
        نوش .
                نوش.

 

 در نیمه های شب
 بر کاغذ بلند خیابان
 یک  جمله نقش بست .

 

 تیر بلند  برق که بیدار مانده است
 با واژه ی پلید  طناب ربط
مفهوم  جمله  را
 با روزهای خالی
        پیوند می زند .