« خورشید در دست توست »

« خورشید در دست توست »

 

« فرهنگ » شش ماه دیگر می شود چهار ساله  و حالا کو تا بداند
دنیا تو دست کیست .
 چند شب پیش او مثل همیشه متکلم وحده بود ، رو به منکرد و
گفت :
« بابا ، خورشید تو دست توست » و بامزه این که اصرار
داشت  تا مشتم  را پیشش  باز کنم که خورشید را ببیند ... بگذریم ...
            شعر زیر برداشتی از حرف اوست :

« فرهنگ »  ناز من
 پنداشتی
خورشید :
 این چشمه ی شکفتن و رستن
این آیت شکوه اهورا
 در پنجه های بسته من  خانه کرده است

 

 در دید کودکانه معصومت
« بابا » بزرگترین مرد عالم است
 و دست او
             رستنگه  شکوفه ی خورشید ....

 

افسوس
 من با تو کی توانم  گویم ز ماجرا ،
گویم که درد چیست !
            نامرد کیست !
ترسم که این تصور زیبای کودکیت :   
                    - خورشید دست من -
از سر برون کنی
 زیرا اگر که پنجه گشایم
 در دشت دست من
 جاپای شب سیاه و سمج شوره بسته است .

خرداد 1351