دیدار

دیدار

 

تو
 از شکوه خیمه لیلا می آیی
تا در حریق واحه ی عاشق
گامی به درد بسپاری .
 بر خارها  رطوبت پای برهنه است
 از برکه های  بادیه پیغام می برد .

 

 زنگ کدام قافله  در بانگ پای توست
 کاین بی شکیب
درد سیاه را
 همچون حضور دوست
 در استخوان خسته ی خود ، بار می دهد .

 

 تکرار کن
        تکرار کن مرا
 تا شعر من رها شود از تنگنای نای .

 

 آوای تو بشارت آزادیست .
 و
 لالایی بلند مژگانت 
پلک مرا
 تا بی گزند  رخوت شبگیر می برد .

 

 تا
فصل بزرگ دیدن  و ماندن
 از مشرق حضور تو برتابد
 تکرار می کنم :
                    نام تو را .
تو
از شکوه خیمه لیلا می آیی.
بانوی من شکوه غریبت شکفته باد .