رویای روز

رویای روز

 

 برف آمده است
 بر شاخ  لُخت  نارون پیر
 زرینه پوستِ  زنجیره ای  خوابست .

 در کلبه، مرد دهقان
  پای  اجاق  روشن
 بر پُشته های  کاه  لمیده ست
  و پلک های  سنگینش،  گاهی  بر هم  می افتد
 و سفر می کند  دمی ،
 رویای  روز را
تا خوشه های   قرمز  انگور
 تا زوزه ی  بلند شغالان  گرسنه
 تا های  مُمتد  دهانِ سر پُر
با بوی تُند  و  طعم  گس  باروت
 و کهنه های  تکه تکه  رنگین
                             رقصنده  در فضا .
.....................
   خرگوش  چالک 
                         اما
 گم شد
در کوچه  باغ  پرچین
  و توله ی  شکاری  فِرزم  را
                              احمد،  سم داد.
 باشد
 عُمری  اگر بماند
 تابستان دیگر.

برف آمده است  و سقف  نی آجین
 زیر فشار
 جق جق  می نالد    
و  حنجره های  نی
                 چیزی می خواند .

 و درد
 بیدار ِ خواب
  زمزمه واری را تکرار  می کند :
 - از دور
 جیر جیر   سوتِ  زنجره  می آید
 تابستان  در راهست .