زنجیری برای دست شعرم

زنجیری برای دست شعرم

 

 روزی ز چنگ هر غزل نغزم
 عشق و نشاط و خنده فرو می ریخت
 در نغمه اش فسانه همی رقصید .
 بر زخمه اش ترانه همی آویخت .

 

 هرگز نشد که از صدف بحری
 دری گران به ساحل غم، غلتد .
 یا گرد شاخسار غزلهایم .
 نیلوفر شکست والم پیچد .

 

 امروز دیگرم نه نشاطی هست
 نی شور زن پرستی و می خواری .
چنگم گسسته مانده و می گرید ؛
بر سرنوشت شوم سیه کاری

 

 امروزم از نوازش هر تاری
 ریزد ترانه های  غم و حرمان ،
 آهنگ یک ترانه تکراری :
 - مردم از این شکنجه بی پایان

 

دیگر دلم گرفته ازین آهنگ
 تا کی در ابتذال سیه ، مانم ؟
تا کی به چنگ وحشت نومیدی
در گوش چنگ قصه ی غم خوانم ؟

 

هان !  مردمی که چشم شما  لغزد
 روی سواد شعر غم انگیزم
توفان شوید تا چو پر کاهی
 در گردباد مرگ در آویزم .

 

 هان ! مردمی که گوش شما باز است
 تا بشنود ترانه پیروزی
 بندی زنید شعر مرا بر دست
 تا بر کنید ریشه ی کین توزی .

 

 هان ! دوستان ز راه وفا داری
 شعر مرا به خاک سیه ریزید .
 با شاعری که شعله ی نومیدیست
 دریا شوید و یکسره بستیزید .

 

تهران . فروردین ماه 1334