شب وداع

شب وداع

 

آسمان شهر ما ، از صبح می بارید .
 خیابان ، زیر نور نقره صدها چراغ ،
                                            آن شب
تن بیمار را با روغن باران ، جلا می داد .
در آن خلوت ، صدای پای ما بود و صفیر باد .
و تنها چتر سرخ او ، دم بدرود
لب ما را به کار بوسه با هم دید .