شعر یکشنبه

شعر یکشنبه

 

            به : نادر نادرپور

عصر غم انگیزیست .
 یک عصر پاییزیست .
من هستم و تقویم روی میز و نازی - گربه ی زردم -
پایان شعر دیشبم  را زیر لب آهسته می خوانم :
« هر لحظه می میرم هزاران بار
مرگی که یکبارم رهاند ،
            آه،
این هم امیدیست »

 

نیلوفرین دودی ز پیپم در فضای تنگ می میرد .
 در خاطرم طرح سوالی رنگ می گیرد :
- در پایان شعرم گر نه این بود ؟
 - آغاز شعرم گر سرودی از حکایتهای نغز و دلنشین بود ؟

 

گویی  طنین خنده ام در گوشهای خوابناک گربه می ریزد .
 او ،
بیمناک از خواب می خیزد .

 

عصر غم انگیزیست .
یک عصر پاییزیست .
 من هستم و تقویم روی میز و نازی - گربه ی زردم -
بر می گشایم برگی از تقویم
 در زیر شعرم می نویسم :
            یکشنبه شب
            بیست و یک آذر