عاشقانه 5

عاشقانه 5

 

 شب اگر درون من سقوط کند
 و شط خونم سیاهی پذیرد
 بادبان به سوی تو خواهم گشود
             ای سپیده ی شبگیر
 من هنوز نه چندان مغرورم که لنگر بر نگیرم
 و درین تیرگی بمیرم .

 

من
 آن ستاره ای را  می جویم که به قطب دوستم رهنمون شود .
 نه آنکه سر سیر و سفرم هست
 که حدیث زندگی تلخم را مرور  می کنم
 زنجیری  گردنم را می فشرد
 بی که بدانم به کجا پیوسته
 و هر لحظه کوتاهتر
        و کوتاهتر می شود .

 

من هنوز نه چندان مغرورم که لنگر بر نگیرم
 و درین تیرگی بمیرم.