علف هرزه

علف هرزه

 

چون علف هرزه ای که بار و برش نیست
 ریشه دوانیده ام  به دشت هوس ها .
 تشنگیم تافته چو کوره ی خورشید
 گرچه کنارم بود کرانه ی دریا .

 

حسرت اینم کشد که فصل بهاران
 از سر دریا بخور ابر نخیزد .
 وز نفس سرد کوهسار گرانخواب
 بر لب صحرای خشک ، ژاله نریزد .

 

هرگزم از شاخسار سبز درختی
 بستر آرام و سایه گیر نبوده است .
مرغ نشاطی درون پهنه ی گوشم
 قصه نگفته ست و رازدل نسروده است .

 

 توده ی خاکستری که ماند کنارم
 قصه ی یک کاروان گمشده گوید .
 دیده  سنگ  اجاق دود گرفته
خیره شده تا نشان رفته بجوید .

 

 گویدم اینها ، که روزگار گدشته
 دست کسی آتشی کنار من افروخت .
 بر من دلبسته  در سکوت جنونم
شعله نشان داد و راه سوختن آموخت .

 

 سوختنم  هست و راز این عطش سرخ
 رفته به دهلیزهای عمر سیاهم .
 تا کیم  از دور کاروان انیران
 راه ببند به شعله های نگاهم .

 

تا کیم این دیدگان  خون شده از خشم
 سایه سر گشتگان راه ببیند .
دست مرادی ز لطف پنجه گشاید
 وین علف هرزه را ز ریشه بچیند .

 

تهران .اسفند ماه 1333