غمنامه

غمنامه

 

  شهر
 هنگامه ی  طاعون  پوست  می اندازد
 زنجره  در تابستان
  شیطان  و آدم  ، در برج  هاج  تنهابودن
  پشت  بر دیوار  جدایی
 تنهایی  با رنج
 بی تمنایی  از جهان
 تنها بودن  نیست        
  این  را تنها  خدای  می پیماید .

«شانیده و پریشیده»
 صفت خرام  «شیرین» بود
                             در ساز « باربد »
  بریده باد  سرپنجه ای  که آهنگ  مرگ  می بَرزد
  در پرده ی  مخالف  «خسرو».

  برج  تنهایی  را قفلی  بزن
  که  تمیمه ی  لحظه های  تفکر  خواهد شد
 هر چند  از روزن بادگیر
 بوی دست های آلوده ی  بازاریان
  سفره ی  سفید  سحوری  را بیالاید .

  در گنجه ی  شناسنامه های  غبار آلود
 خش خش  سرپنجه ی  موشی  بیدار می شود .
  در سال های  پیش رو
 باید  برخیزی  و  غمنامه ای  از باختن  ها
 با تجوید واخوانی
 شاید
 همسایه ای  که خود  را همسنگ  او  دوست  داری
از درز کرکره های  کشیده
 ترا  با  انگشت اشاره   بخواند که:
                            - ترا همسنگ  خویش   دوست دارم .

  در مدخل  نماز
 شک ، خود  بهانه ی  تذکره ست
  که پیشانی  بر آستان  تکرار  گذاری.

 تا  رامش  دوباره ی  شهر
 بهانه ای  باید  جُست .