لحظه

لحظه

 

پنداشتم
 وقتی که دست من
 با خط سرنوشت غریبش
 در دست های توست ،
 چیزی ،
     نهایت شعرم
         قلبم را ،
 که هرگز زبان من
 ممکن نشد که با تو بگوید
 با لرزه ای ،
        موجی ،
 در دست های خوب تو خواهد ریخت .

 

من شرمسار بودم و هستم
 من شرمسار از این همه  کوتاهیم
 من شرمسار از آن همه خوبیهات .
دستم در اوج شرمساری
        می لرزد
                    می لرزد .