مرز چل

مرز چل

 

 پس ، در آستان چل .
             ماندیم
ماندیم و تجربه کردیم
 بر پله ی چهل ،
         عشق
 سرشار از شکوه غریبی است .
در مرز چل است
 دل ، بی رقیب می ماند
 و روزی هزار بار
 نام تو را می خواند
 و عقل را
 هرگز مجال یک لحظه جلوه نیست .
 اینجا کلام عشق ،
                     دور از فریب    
 زیباترین شعر جهانست
 رود بلند شعر حافظ زندست
 دَر دست
 دُر دست
 باید کشید
 باید کشید .

 

 در مرز چل  ،
 من    
با عشق  درد پرور خو کردم
چله نشین شوکت دردم
بی داغ بوسه های تو ، سردم
 تا هر کجا و هر چه می آیم ،
                                 مَردم .

 

 در مرز چل
مرزی نمانده هیچ
 من پاک باختم
 با من بیا که پاک ببازی .
اینجا
حرف برنده نیست .
هر کس  که پاک باخت
 تاج غرور عشق است و جوهر شعرست .

 

 اینجا کلام عشق
 دَر دست
 دُر دست
 باید کشید
 باید کشید .