نای چاه

نای چاه

 

 سر در حصار  چاه نهادم  و َ خواندم از رنج دیر پا
 شاید مگر  که نفخه ی  بندی  نای  من
 نوکَنده نایی را نالیدن آموزد
 خواندم  بسی و درد و دریغا
 آوای آب  و عطر  گیاهی  نشنیدم
  در چاه  این زمانه  اما دیدم
 نایی  به خشکسار  نمی روید
تا  از لبی  شکایت  دردی  را وا گوید

 بر چاه  این زمانه ، باری  برادرانند  جمله  فتنه  گر وُ  ریمن
و نای چاه
 سرشار   ناله های همخون  خسته تن
 گویی  که چاه  خود نایی است در فغان
 و  واژگان  شِکوِه   موج کبوتران
  بر کرسی  شهادت،  زنهار
 روشن شد  اینکه  فاجعه  را ، باری
  پیراهنی است  بویا
گلگون  ز خون  بزغاله
و گرگ هار
 خوابیده  در  کُنام  کمین  برادران .

  فرجام  دادخواهی  آن  خسته مرد  را
 مرد  کدام حادثه ، اینک
  در گوشهای  بسته ی  تاریخ
 فریاد می کشد ؟

 اما  دریغ  و درد
 اینجا  مُعبّران  همه پا  پس  کشیده اند
 و داوران، پیوسته
 با چشم  بسته
 تکیه به شمشیر  داده اند .

 بوی  غریب  رازی  پرواز می کند
 در چرخه های  باد
شاید  اگر ندیدم  زلیخا
  راز آشنای  «مهرگیا»  بود
یوسف  ز دام  بهتان  می جست
 و عاشق
        در خانه  فراق نمی خَست .