هسته

هسته

 

در کاوش عظیم نهایت ،
                    ماندیم
ماندیم و تجربه کردیم .
 در ارتفاع هسته
آغاز را به شک نسپردیم .
 آغاز  آن نهایت
 در بعد هسته گردش بودن داشت .
 و تو
        و تو
 در هاله ی شکسته چشمانت
در انحنای خط کبودی
 نابودی  غم آور یک مرد را
 - هم او که رفت -
 فریاد می زدی
و باد
    و باد
     ارواح سبز محتشمی را
با نفرتی بزرگ
در آشیان پلک کبودت کاشت
و آشیانه
روح پرندگان مسلول شهر شد
 و آن پرنده
 جفت  تو شد
        - هم او که رفت -
و تو
        و تو
 با میله های یک قفس بی در
 در چشم نیم خفته ی باد پیامبر
 بس چشمه ها گشودی  و در خود گریستی .

 

ما
از شعر وال ها
بی بهره مانده ایم
غواص ها
 بیگانه با گرامر آنها
 با پنجه های وحشی خون آلود
 کشتار شاعران دریا را
                                فریاد می زنند .
 افسوس
 از دود پیپ
        سیگار
                    باروت
هر صیقلی
 زنگار بسته سخت
 و روزگار
 بیمار جاودانه نسیانست .

 

 ای جست و جوی هستی
................... ای هستی
.................... ای هست
.................... ای هسته
در انجماد سبز گیاهی
 یک لحظه کشف کن
            - او را که .....-
او .....  نیست می شود
 او .......
ای جست و جوی نیستی
.................. ای نیستی
................... ای نیست
.................. ای نیسته
در کاوش عظیم نهایت
با من به تجربه برخیز.