پل خواجو

پل خواجو

 

  استاده  استوار و سنگین ، تا
 با چشمه ها
 رفتار  با وقار  زمان را
 در رهگذار  موج  بخواند

انسان  خاکی  پویاست
و آب و باد و آتش ، پویا
  حتی  اگر تو  ایستادی و یادت  رفت
  جغرافیای  پویایی
 رفتار آب
آیینگی  را می بخشد  به هندسه ی  چشمه های پل

  مردی  که روز پیشین  در رود  غرقه  بود
 حالا  به آب مرده رسیده ست
در زیر  پلک  خواجو می غلتد
 زاینده رود
 با دشتهاش
رنگین  کمان  مهتاب و  کو  کنار
 باغ « بهشت  گمشده  میلتن »

  آبستن است
  همسایه  جنوبی  ما،  امسال
 با آرزوی  دخترکی  بور و سبز چشم

 استاده  استوار پل خواجو
 و استخوان   سختانش
  سنگ است و ساروج  و
ماهیچه های پیچانش
  اندیشه ی  دقیق مهندس

در دوردست  جلگه هیاهوست
گویا  که آب - گردش  سرمست ایلخان
  هنگام  کوچ  ایل  رمیده ست .