پُرسه آذر

پُرسه آذر

 

هر گه  که مردی  مردستان
 از تنگه ی  سَموم  پوچ آباد
 تا درّه ی  مغاک  روانست
 من، زخم  تیغ خورده   ز نامردان
 با خویش  می سُرایم  اندوهگین  و سرد :
- ما ، ریگ  ته  نشسته ی این جویبار  خُرد
از پیله ی  تنیده  آب و خاک
 گهگاه
 چیزی  از آتش  می گوییم
  در چنگک هوی .