پیشانی شکفته ی …

پیشانی شکفته ی …

 

دشت بزرگ ،
 خورشید
 از مشرق بلند تو می تابد
 و گونه هات
 چون قله های  برفی مغرور
 زرین صبح را  به جلوه ی تابش می خوانَد
و موج موج زنبور های زرد :
        - این اجتماع کوشش و تدبیر -
 پرواز عاشقانه خود را
 تا دره های  مشرق آغاز می کنند .

 

ای حشمت طلایی  کندو
 با خانه های شش پر  زربفت
 در مجمع الجزایر شیرینی عسل ،
 با رهنورد دشت
 با تک سوار عاشق بی تاب
 اینک اشارتی ...

 صبح طلا شکفته دلاویز
 تا امتداد « تبّت » :
        - بام رفیع خاک -
تا جذبه های رفعت « کاتماندو »
 تا سرزمین آیه و ایمان
تا بی گزند معبد « دالایی لاما » ی پیر
              که
             قصه ی نبوت می گوید
هر چند
 این قصه را نهایت خود بی نهایتی است .

 

 رؤیای من
 ره می بَرَد
 تا مرزهای پاک تبسم
- رنگین کمان نقره و مرجان -
 ای کعبه ی اطاعت
 از مُهر مِهر
         پیشانی مرا
        نقشی بزن
        نقشی
یاد آور غرور و اطاعت
 و نکهت نهفته به شبگیر دشت را
 در زیر پوست
 در کوچه های تب زده ی خون
                                    نازل کن .

 

 بام رفیع :
پیشانی شکفته ی بانوی محتشم
 تا کعبه اطاعت
 زایر
 با پای پر توان
                خواهد راند
 و
              خواهد خواند 
 پیشانی شکفته ....