کوچ

کوچ

 

 آسمان  تا صبح  باریده ست
 شهر تهران  شال  برفش  دور گردن
 دست ها  در جیب
 می لرزد
 گاه چرتش  می رُباید.  خواب  می بیند
 خواب  تابستان  خرمشهر .

  روی  برفِ هِرّه  رد پنجه ای  پیداست
 وه،  خدای من،  چه  می بینم
 گربه ای  با بچه ی  بورش
از لب بام  دو سه همسایه  آنسوتر
 تا نهفت ِ خلوتِ  گلخانه  کوچیده ست .