گاهان

گاهان

 

  مغاک  تیره ی خاک
 سقوط  اختر  عمر من  از مدار موجود
 میان سنبله  زیک  زیکِ  زنگ  گندمخوار
چه  تیز می پری  از معبر  بنات النعش
که ماهرانه  میزانی در چله ی  خمیده ی  قوس
 بلند این  شب خوشخواب  و خوابگرد  خراب
 خروس  خوش  غزل من،  شبانه می خواند
که راز کنگره ی  هفت  و چار می خوانی
 میان تاج تو ، باغ معلق  بابل
 طنین  باطن  گریان  شعر  خاقانی
 کنار طاق  مدائن.

  چه  آرزوی محالی
  مدینه های  خیالی
                 خیال فاضله ها .......

شکسته  زورق  هستی  فراز کوهه ی  موج
غریو  لجه ی  دریا و ضجه های  غریق
 دهان  باز  لَویاتان ، کناره  صیدون
 سواد  هیکل  نمرود  و نینوا  پیدا.