گل باران

گل باران

 

 در آسمانْ  گُدار پندار روز ِ من
 لالای  مهربان   قلم با رنگ
 آورده  از تصوّر و تصویر
 رویای  سبز و سرخ و آبی ِخوشتاب
 چونانکه    طیف  منشور آفتاب .

 شعرم 
  وقتی  نگاره های  تُرا دید
 لبخنده  زد
 پرسید :
- هان !  آشنا
  گهگاه  می شنیدمت  از دور دورها 
                                         اما
 غایب نبوده ای
 در گفته های ما.

 سبزینه های  بودن،  بر بوم ِ  رنگ رنگ
 دیدم  که هیچوقت
                      دستی  تکان  نمی دهد
  آن  نیلی ِ  شکسته   اُفتان و خیزان  را
 بر  مردگان  نشیاد  خواندن ، باری
   از حشمت ِ همیشه ی بیداران :
  نقش ِ هزار گرته ی ایمان .

من ، حتی
 یک لحظه هم
 دلْ دلْ نکرده ام
 تا از  گُلابدان *
  ره  وا کنم  به سوی  گلستان
 جایی که ژاله  می بارد
  شاید بهار باشد و گل - باران.

پس ، حرمت  قلم را ، با رنگ
 طرح نویی درافکن
 در آسمان  گنبد دلگیر
(  تا  سوختبار  روشنْ  ماندن  را
  با هیات  ستاره ی شبگیر  )
  بر دوش  خویش  هیمه  بیارد
 انسان  روز  حادثه و تدبیر .

 

 

* اشاره به بینی از مولی :    چونکه گُل رفت و گلستان شد خراب
                                         بوی گل را از که جوییم   ،   از گلاب