…………..

…………..

 

به :  باقر عالیخانی

هر نفس از رفته ها ، یادیست .
 با همه خاموش بودن ها
بر لب هر جمله ی ناگفته ، فریادیست .
دشت دستم مانده و ، رد سوار یاد
 با غبار آن شتابان ،
             آشنا هر خط این هموار .
 تا کران دشت :
- تا آنجا که شنزار نگاهم با افق پیوند می بندد -
 آسمان سربی اندوه و تنهاییست .

 

 بند تردیدی  سواران  را ز رفتن باز می دارد .

 من ز عصیانی - که در رگهای دستم می جهد -
             پرسم :
- با سواری ،
            سینه ی او تشنه ی فریاد .
 با سواری ،
            پای او آزاد
 در کدامین صبح آیا بشکنی دیوار این خاموش ؟